De eerste Destiny’s Child die solo ging, was niet Beyoncé maar Michelle Williams. Ze koos toen verrassend genoeg voor gospel. Later ging ze de popkant uit. Op haar vierde album gooit Williams beide genres door elkaar. Met als resultaat dat ze op Journey To Freedom weer eens awkward klinkt.

Hoewel de supergroep al lange tijd uit elkaar is, zien we Michelle Williams eigenlijk alleen in de spotlight als ze weer in gezelschap van Destiny’s Child is. In 2013 als ze zich samen met Kelly laat zien bij het Superbowl optreden van Bey en in de video voor “Superpower” op BEYONCÉ. In hetzelfde jaar doet ze mee op Rowland’s Talk A Good Game album.

Nu is het tijd voor een wederdienst en zingen Kelly en Bey mee op Williams’ single “Say Yes”. Helaas ziet Michelle Williams er altijd een beetje awkward uit in gezelschap van haar DC-maatjes. Niet alleen mist ze het charisma van haar vriendinnen, ook heeft ze minder talent. Als Michelle naast Beyoncé en Kelly danst, lijkt ze op een stijve hark. En ook haar stem gaat in rook op als je de andere twee hoort zingen.

michelle williams say yesMichelle Williams is de eerst van het trio die solo gaat. In 2002 brengt ze Heart To Yours uit. Verrassend genoeg is dit een heus gospel album, net als opvolger Do You Know uit 2004. Daarna gooit ze het roer om: Unexpected uit 2008 staat vol potentiële pophits. Succes boekt ze er niet echt mee.

Williams’ vierde album Journey To Freedom is weer een gospelproject, maar dan met een popsound. Dat dit geen rare combinatie hoeft te zijn, bewezen acts als Mary Mary al. De kern van gospel is doorgaans een krachtige stem die meestal ook nog eens van technische perfectie is. Helaas heeft Williams een ‘dun’ stemgeluid dat vooral onprettig klinkt als ze de hoogte in gaat.

Ook de teksten laten te wensen over. Gospelnummers behoren inspirerend en motiverend te zijn, maar de lyrics op Journey To Freedom zijn van een bedroevend laag niveau. Eigenlijk valt het niet eens op wat er gezongen wordt, want de tracks zijn behoorlijk overgeproduceerd.

Harmony Samuels co-produceerde Journey To Freedom, maar was iets te enthousiast. Hij vervormt Williams’ stem constant, wat echt irritant is en soms bijna niet om aan te horen. De productie klinkt ook goedkoop en de gastvocalen maken het alleen maar chaotischer. Ook al waren haar eerste twee albums een beetje saai, Williams klonk daarop veel en veel beter.

michelle-williams-fireHierdoor is het eindresultaat nogal… awkward. Vooral op de eerste tracks is het moeilijk om de 34-jarige zangeres serieus te nemen. Tenzij je zit te wachten op een bak herrie als “Fire” of een hysterische house-track als “Just Like You”.

Sporadisch krijgt de luisteraar gelukkig wat meer rust. Williams’ stem is best aangenaam als ze ingetogen zingt, zoals op de mid-tempo;s “Free” en “Beautiful”. Maar het blijft vocaal gezien matig.

De finale van Journey To Freedom is het hoogtepunt. “Believe In Me” is een mooie, persoonlijke ballad. Op “In The Morning” klinkt Williams top met een elektrische gitaar. En “If We Had You Eyes” heeft de mix van gospel en pop, die de zangeres waarschijnlijk voor haar volledige album op het oog had.

Michelle Williams is een zangeres die je het eigenlijk gunt om een goede recensie te krijgen, omdat ze nu eenmaal ‘the underdog’ is. Maar Journey To Freedom is echt niet iets waar je vaak naar wilt luisteren. We wachten wel op de volgende Destiny’s Child reünie, want op haar eigen albums is Michelle Williams toch net iets té awkward.