Melanie Fiona heeft het uiterlijk en de stem van een R&B diva, maar zelf beschrijft ze haar muziek als ‘stadium soul’. Als je debuut The Bridge uit 2009 hoort, snap je waarom. Fiona is niet vies van piano, drums en gitaren die een bombastisch geluid creëren. R&B met ballen dus. Gek genoeg werd het enige gladde liedje op dat album, “It Kills Me”, ook de enige hit.

Op haar tweede album The MF Life brengt de Canadees–Guyanese zangeres wat variatie in haar geluid aan. Iets meer gladheid en ook wat hip hop. Opener “This Time” bewijst meteen dat Fiona’s stem uitermate goed klinkt over de groovy beats. Ook “Running”, geproduceerd door Salaam Remi, is een topper dankzij de rap van Nas en Fiona’s ijzersterke vocalen.

Deze vocalen worden door producer Rico Love vervormd op “4 AM”, al een grote hit in Amerika. Het levert een spannend nummer op met een flinke climax. Gelukkig wordt de autotune beperkt tot “4 AM” en kan Fiona’s stem volledig tot zijn recht komen op ballads als het prachtige “Wrong Side Of A Love Song”.

Ook “Gone And Never Coming Back” is een emotionele ballad, maar wel weer één met pit. Dit is eigenlijk het typische ‘MF geluid’, ook te horen op “Break Down These Walls” en “Change The Record”. Door dit bombastische geluid te beperken tot enkele nummers, komt het allemaal beter uit de verf dan op The Bridge.

Dat Melanie Fiona experimenteert met allerlei stijlen, maakt haar interessanter dan veel collega’s. Met The MF Life doet zij misschien haar best om bij de rest van deze divas te horen, maar Fiona’s ballen doen haar uitblinken in de glibberige R&B wereld.