Maxwell en Mary J. Blige zongen niet samen in de Ziggo Dome tijdens hun King + Queen of Hearts World Tour op 25 oktober 2016. De enige lichte teleurstelling op een dampende, machtige en totaal vervullende muzikale topavond.

Tekst: Kees Smallegange

Mary J. Blige, de Queen Of Hip Hop Soul is zo echt als echt kan zijn. Dat was het straatmeisje uit Yonkers al toen ze debuteerde met What’s The 411?. En nu, 25 jaar, heel veel drama en een echtscheiding later is ze dat nog steeds. Al is ze nu een zeer gevierd artieste, spreekbuis voor velen met connecties tot aan het Witte Huis, in haar schuilt nog altijd de felle, gitzwarte straatkat van weleer. En niet alleen vanwege haar opvallende kledij.

Zij opent de avond en begint stipt op tijd met een snoeiharde reeks oude dans-hits in medleyvorm, nogal statisch en afstandelijk. Maar dat vormt slechts voorspel. Na een voor Mary gebruikelijke, gedreven toespraak over vrouwenrechten en de liefde staan zowel zij als het publiek in vuur en vlam. En is het tijd voor haar befaamde dramatische ballads waarin ze vanavond weer eens helemaal tot de bodem gaat.

Een heftig Take Me As I Am vormt de fijne opwarmer, haar cover van Rose Royce’s I’m Goin’ Down – van magnus opus My Life – gloeit al volop. Bij No More Drama behalen we sauna-temperaturen en in Not Gon’ Cry bereikt ze vulkaanhitte! Mary schmiert en stampt, gaat door de knieën en schreeuwzingt de longen uit haar lijf, zoals alleen zij dat kan en durft. Zij is een van de weinige artiesten die zo openlijk haar pijn en persoonlijke beproevingen vertolkt en daarmee zo’n rechtstreekse hart-connectie maakt, vooral met de oertrouwe vrouwelijke aanhang.

Al zit ze er qua toon af en toe nog even lelijk naast, zoals ze dat haar hele carrière consequent doet, dezer dagen neemt het niets meer weg van de totale indruk en overtuiging. Mary slaagt er opnieuw in totaal in het moment te verkeren en alles te geven. Gezien de heftigheid van haar verhalen hoort een valse noot zo nu en dan er eigenlijk gewoon bij. Daarna moeten we echt weer even afkoelen en bijkomen. Ze doet dat met het prima nieuwe liedje Thick Of It en de lichtvoetige afsluiter Family Affair. Materiaal van haar laatste album The London Sessions ontbreekt volledig.

Na een royale pauze voor de ombouw van het podium opent de show van Maxwell met een ode aan Prince. Geen cover of video maar gewoon een DJ die Kiss draait. Simpel en zeer doeltreffend. Daar waar Mary een rauwe predikster is toont Max zich weer eens de totale en hopeloze romanticus. Met recht een hartenKoning. Zo mysterieus en terughoudend als hij in het verleden soms was, zo direct en aansprekelijk is hij nu.

Anno 2016 is Maxwell een open boek en dat is een groot feest om mee te mogen maken, zowel in gesprek als op het plankier. Het razendknappe van Maxwell is dat hij, als hyper sensitief perfectionist die alles in de gaten heeft, deze enorme concertzaal weet om te toveren tot een gezellige soulclub. Hij geeft geen strak georkestreerde, geoliede show maar laat hier en daar wat losse eindjes open en kletst gemoedelijk met het publiek. En verleidt in alle mogelijke vormen.

Opnieuw verontschuldigt hij zich voor het anderhalf uur te laat komen tijdens zijn voorlaatste show hier te lande in de Heineken Music Hall anno 2008. Dat zit hem kennelijk nog diep maar neem van ons aan dat hij een zeer serieuze reden had voor die vertraging. ‘Ik ben op tijd’ spreekt hij in bijna vlekkeloos Nederlands om het daarmee voor eens en altijd goed te maken.

De honingzoet gevooisde soulzanger ziet er in zijn strakke maatpak uit als een zwarte James Bond en is het wandelend toonbeeld van elegantie. Zijn repertoire vanavond is een grillige mix van de afgelopen 20 jaar zonder directe hoogte- of dieptepunten. Hij staat er met een mooi complete soulband inclusief blazers en achtergrondvocaliste. Vocaal is Max in absolute topvorm. Hij schakelt van die prachtige etherische falset naar de diepte alsof het niks is en weer terug. Met unieke souplesse die alleen de allergrootsten tot hun beschikking hebben.

Hij brengt diverse odes aan de ons ontvallenen van de laatste tijd zoals Prince uiteraard en ook Muhammad Ali. En hij besteedt aandacht aan de voortdurende drama’s in Haïti in en rond zijn befaamde Kate Bush cover This Woman’s Work. Ook Lake By The Ocean – de eerste single van nieuw album SUMMERS’ – vormt live ronduit een bezwerende ervaring. Wat Max wanneer verder precies allemaal zong is ons inmiddels ontschoten, we gingen er domweg te veel in op. En dat is verreweg het beste waardeoordeel wat we deze hartverwarmende soulshow kunnen geven.

Toch een klein partje zure appel. Waar was het duet van de twee dat iedereen had verwacht? Mary nam met John Legend tien jaar geleden King & Queen op, notabene het liedje waar deze tour losjes naar vernoemd is. Dat hadden ze echt wel even mogen doen. Wat ons betreft de enige lichte teleurstelling op deze dampende, machtige en totaal vervullende muzikale topavond.

maxwell-mary-j-blige-king-queen-of-hearts-tour