Mary J. Blige heeft wat te vieren. Ze zit twintig jaar in het vak én brengt haar tiende studioalbum uit. Iets dat voor weinig artiesten is weggelegd. In plaats van wat gas terug te nemen, gaat Blige op album nummer tien dan ook op volle kracht vooruit.

My Life II… The Journey Continues (Act I) is de opvolger van klassieker My Life uit 1994. Sindsdien maakte Blige talloze succesvolle albums en scoorde hit na hit. Er zijn maar weinig onderwerpen waarover Mary niet heeft gezongen. Ook heeft ze bijna elk muziekgenre wel in haar werk geïncorporeerd. Misschien dat ze daarom een beetje voorspelbaar begint te worden.

Voorspelbaar of niet, Blige is vastbesloten om een krachtig album neer te zetten. Producers als Jerry Wonda, Rico Love, Danja en Darkchild zorgen op My Life II voor een ‘larger than life’ geluid, waarin Mary’s stem soms bijna verdrinkt. Een stem die sowieso minder in vorm is dan normaal. Gastartiesten als Nas, Busta Rhymes en Beyoncé overschaduwen Blige daarom met gemak.

Een voorspelbaar album van Mary J. Blige is altijd nog beter dan de meeste urban releases, dus er valt ook veel te genieten. “Feel Inside” neemt ons mee terug naar de gloriedagen van What’s The 411? Ook “Midnight Drive” is een lekker portie hip hop soul, met wat reggae elementen en een rap van alter ego Brook-Lynn.

“Next Level” balanceert tussen irritant en aanstekelijk, maar zal het zeker goed doen op de dansvloer. Net als “Ain’t Nobody”, een schaamteloos ongeïnspireerde Chaka Khan cover. Het lijkt bijna alsof Blige dit nummer heeft ingezongen tijdens een karaoke avondje. Lange uithalen en hoge noten zijn er in ieder geval niet bij. Ook de ad-libs wijken niet één keer af van het origineel.

De mid-tempo nummers “25/8” en “Don’t Mind” zijn Mary op het lijf geschreven. De over-the-top productie haalt nog nét niet het gevoel uit deze ballads. Ook “Mr. Wrong” en “Why” zijn met veel gevoel gezongen en zullen, mede dankzij de bijdragen van Drake en Rick Ross, vast en zeker favoriet zijn bij de fans. Maar het is niets wat zij niet eerder hebben gehoord.

Hoogtepunt is ongetwijfeld “Empty Prayers”. Een power-ballad, waarop Blige vol drama een verbroken relatie bezingt. Het is meteen weer duidelijk waarom zij al twintig jaar op volle kracht vooruit gaat. Misschien wel op iets te volle kracht.

My Life II bevat te weinig nummers die écht imponeren en is daarom een matige toevoeging aan een zeer indrukwekkende discografie. Nu Blige haar tiende album heeft afgeleverd, is het dan ook de hoogste tijd voor wat rust en nieuwe inspiratie.

De laatste twee tracks suggereren dat Blige daar zelf ook wel oor naar heeft. Matt Morris cover “Need Someone” is een akoestisch country nummer en “The Living Proof” ligt daar ook niet ver vanaf. Het bewijs dat Mary J. Blige geen gelikte, bombastische productie nodig heeft. En dat ze hopelijk minder voorspelbaar is dan My Life II… The Journey Continues (Act I) doet vermoeden.