Op de cover foto van haar vierde studioalbum staat een zelfverzekerde, herboren vrouw. Jill Scott heeft een turbulente periode achter de rug. Haar partner verliet haar na de geboorte van hun baby. En een langlopend conflict eindigde in een breuk met platenmaatschappij Hidden Beach, die tot haar ongenoegen ook een album uitbrengt met oud materiaal.

Maar er is ook veel positiefs, zoals haar zoon en acteercarrière. Het album heet dan ook The Light Of The Sun, omdat Scott zich als herboren voelt. Het vernieuwende zit hem in het freestyle gevoel van een flink aantal nummers. Op “All Cried Out Redux”, “Quick” en “Blessed” laat Jill Scott zich lekker gaan. Ze zingt als een soort jazzy Soul MC en dit geeft het album een fris en vrij gevoel.

Het hoogtepunt is “Le BOOM Vent Suite”. Maar liefst negen minuten lang trakteert Jill ons op een mix van zang, scatt en ‘spoken word’. Net als de bezongen emoties, verandert ook de muziek gedurende het nummer. Scott gaat van stoer naar kwetsbaar naar sterk, zoals alleen zij dat kan.

Ook op “Hear My Call”, een ander hoogtepunt, legt Jill haar gevoelens bloot. Deze pianoballade is eigenlijk het enige nummer waarin zij haar krachtige stem volledig tentoonstelt en dat is best jammer. Fans die wachten op een tweede “He Loves Me” zullen het vooralsnog hiermee moeten doen.

In de tussentijd kunnen zij kennis maken met de funky kant van Jill op de singles “So In Love” en “Shame”. Beide swingen de pan uit en onderstrepen haar herboren gevoel. Dit gevoel is niet altijd terug te horen op The Light Of The Sun. Op veel nummers is Jill namelijk, in haar eigen woorden, dickmatized. Scott heeft haar liefde voor seks nooit onder stoelen of banken gestoken en draait er ook nu niet omheen.

Op “So Gone (What My Mind Says)” vertelt zij het verhaal van een vrouw die celibatair wil zijn, maar verslaafd raakt aan de ‘diamond chip dick’ van haar minnaar. Het nummer is direct en humoristisch, zonder spottend te worden. De expliciete rap van Paul Wall maakt “So Gone” helemaal af. “Until Then (I Imagine)” mist helaas deze creativiteit en daardoor klinkt het plat als Scott zingt over het wachten op bevrediging. Ook “Making You Wait” overtuigt niet.

Het tweede gedeelte van het album is zwakker dan het eerste. De nummers zijn niet slecht, maar er is weinig nieuws onder de zon. Mede doordat Scott tekstueel minder sterk is dan voorheen. Tijdens het freestylen schiet het schrijven van poëtische teksten à la “A Long Walk” er blijkbaar bij in. The Light Of The Sun is daardoor een goed album, maar niet zo geniaal als Scott’s eerdere werk.

Misschien is het oneerlijk om die vergelijking te maken, maar stiekem verlangen veel fans toch terug naar de zangeres die muziekliefhebbers overrompelde met Who Is Jill Scott? en Beautifully Human. En ook al probeert Scott de release tegen te houden, zij zijn toch wel benieuwd naar het album met oud materiaal dat Hidden Beach gaat uitbrengen.