D’Angelo – The Second Coming Tour in Paradiso Amsterdam, 2 en 3 maart 2015

Tekst en foto’s: Maike Journée

Sinds D’Angelo veertien jaar na Voodoo afgelopen december plots zijn opvolger Black Messiah dropte (you heard it here first!) gaat zijn naam weer over ieders lippen. En terecht, want het is een fenomenale plaat waarop D zich van vele kanten laat zien en vooral horen. De koning van neo soul en funk is officieel terug. Amsterdam mag de wederopstanding tweemaal aanschouwen: op 2 en 3 maart in Paradiso.

Recensie: D'Angelo's "Black Messiah" om nog lang van te genietenGespierde armen
Na bijna een uur wachten, is het eindelijk zover: onder de bezwerende klanken van “1,000 Deaths” verschijnt een donkere silhouet op het podium van Paradiso. De geheven, gespierde armen verraden dat D’Angelo eindelijk het podium heeft betreden. De psychedelische tonen van het politiek getinte nummer zorgen voor een opbouwende spanning, mede gevoed door de opzwepende bewegingen van zangeres Kendra Foster. Het publiek vergeet het lange wachten en is direct in D’s greep.

The Vanguard!
Eén voor één komen de andere bandleden van The Vanguard op, om via een naadloze overgang “Ain’t That Easy” – de opener van Black Messiah – in te zetten. Nu al valt op hoe ijzersterk het samenspel van de muzikanten klinkt. Dit belooft veel goeds voor de rest van de show. The Vanguard krijgt ook van D’Angelo al aan het begin van de avond dik verdiende waardering. “Do you know the name of my band?” vraag hij het publiek en laat hen een paar keer hard “The Vanguard!” roepen. De groovende, rollende bassline van Pino Palladino vormt de feilloze rode draad van de avond en biedt de rest van de bandleden de ruimte om te shinen.

Soul preacher
D’Angelo voelt zich duidelijk als een vis in het water in de voormalige kerk die nu als poptempel door het leven gaat. Opgroeiend als son of a preacher man was hij in zijn jeugd op zondagen in de kerk te vinden, waar hij als tiener een gospelkoor leidde op een Hammondorgel. Gedurende de hele avond moedigt de soul preacher het publiek aan mee te klappen op zijn groovende soulmuziek, waardoor de koude Hollandse maandagavond bijna aandoet als één van die gospel Sundays in de kerk. Van het bombastische “Feel Like Makin’ Love” schakelt The Vanguard over naar het tedere” Really Love”, waarbij D’Angelo wordt begeleid door Isaiah Sharkey op een Spaanse gitaar. Moeiteloos wisselt hij gedurende het hele optreden diepe, getergde croons af met hoge zoetgevooisde tonen.

D'Angelo live in Paradiso 2 maart 2015Zweetspetters
“One Mo’Gin” en debuutsingle “Brown Sugar” genieten duidelijk veel herkenning bij het enthousiaste publiek. D en zijn band spelen zo overweldigend funky waardoor stilstaan onmogelijk is. De temperatuur stijgt totdat een tropische hitte wordt bereikt en de zweetspetters door de lucht vliegen. Het wederom politiek getinte nummer “The Charade” – inspelend op de onrust in de VS rond de controversiële dood van zowel Michael Brown als Eric Garner – biedt daarna een moment voor bezinning. De intensiteit lijkt bij het Nederlandse publiek niet geheel over te komen. Slechts een enkeling steekt zijn vuisten in de lucht wanneer het veelzeggende “All we wanted was a chance to talk – ‘Stead we only got outlined in chalk” klinkt. Maar zoals gezegd, de veelzijdigheid van D’Angelo biedt voor elk wat wil(d)s. Na het funky “Sugah Daddy” verlaten hij en de band abrupt het podium, en laten het publiek craving for more achter.

Vrouwenmagneet
Na tien minuten joelen, klappen en gillen trakteert D’Angelo op een lange toegift. “Back to the Future”, waarin hij met humor verwijst naar zijn twijfel en vroegere wasbord: “I been wondering if I can ever again – So if you’re wondering about the shape I’m in – I hope it ain’t my abdomen that you’re referring to.” Ondanks het vergane sixpack toont D’Angelo zich een ware vrouwenmagneet. Zijn charme, soepele dansmoves en sensualiteit zijn op 41-jarige leeftijd nog altijd onmiskenbaar. Op “Smack your ass, pull your hair – And I even kiss you way down there” van het sexy hiphop nummer “Left & Right” maakt hij zelfs een vulgair gebaar (drie keer raden welke), dat direct wordt beloond door luid gegil van het vrouwelijke deel van het publiek.

Muzikale intermezzo’s
Wanneer D’Angelo en zijn band ogenschijnlijk lekker losjes staan te jammen en zich buiten de gebaande paden begeven, valt op hoe ontzettend getalenteerd de muzikanten zijn, stuk voor stuk én samen. Meezingers steken bijna saai af tegen de spannende muzikale intermezzo’s die blijven intrigeren en boeien. Het plezier spat van het podium af en werkt aanstekelijk. Het is een genot voor oor en oog. Sommige bezoekers begeven zich al naar de garderobe of haasten zich voor de laatste trein, maar zonder “Untitled” – D’s grootste hit – voelt het optreden nog een beetje onaf. Het bedwelmde publiek blijft daarom klappen en schreeuwen.

D'Angelo live in Paradiso 2 maart 2015Sexperience
En ja hoor: na tien minuten verschijnen de onvermoeibare muzikanten onder luid gejuich weer on stage. Wanneer drummer Chris Dave de eerste maten van “Untitled (How Does It Feel?)” inzet, gilt het publiek dankbaar. Ontzettend goed bij stem croont en zingt D’Angelo zich moeiteloos door het intieme nummer heen. Wanneer hij achter de piano neerstrijkt, dwalen de leden van The Vanguard één voor één af richting de coulissen zodat D, begeleid door het publiek, de muzikale sexperience die het nummer is tot een meer dan waardig einde brengt.

Muzikale wederopstanding
Dan is het na ruim tweeëneenhalf uur toch echt voorbij. Een lucky girl vooraan krijgt nog een kusje, maar dan verdwijnt ook D achter de coulissen. Wat een artiest! Het is bijna onvoorstelbaar dat D’Angelo en The Vanguard avond op avond met zoveel energie en overgave kunnen spelen. Ook al zegt de artiest met zijn laatste albumtitel niet naar zichzelf te verwijzen, heeft hij vanavond zijn menselijke én zijn goddelijke kant laten zien met deze magistrale muzikale wederopstanding. All hail the black messiah!