Amy WinehousePostume albums klinken zelden écht als een album. Er zijn natuurlijk zorgvuldig samengestelde exemplaren, zoals Minnie Riperton’s Love Lives Forever. Maar veel meer voorbeelden zijn een zooitje bij elkaar geschraapt materiaal, zoals recentelijk Michael Jackson’s Michael. Het eerste postume album van Amy Winehouse valt in de tweede categorie. Maar het is wél een prettig zooitje.

De eerste twee tracks op Lioness zouden niet hebben misstaan op Back To Black. Sterker nog: “Our Day Will Come” en “Between The Cheats” klinken sterk als respectievelijk “Just Friends” en “Me & Mr. Jones”. Wellicht de reden dat ze ‘unreleased’ bleven? Maar nu Winehouse er niet meer is, zijn ze erg welkom.

Er staan ook echte ‘treasures’ op Lioness. “Half Time” is een prachtig soulstuk dat zo uit de jaren ’70 zou kunnen komen. Op “Best Friends, Right?” kan weer genoten worden van Amy’s humoristische teksten. ‘We only communicate when we need to fight. But we’re best friends, right?’ zingt ze spottend.

Behalve nummers die haar albums niet haalden, bevat Lioness behoorlijk wat covers en alternatieve versies van bekende nummers als “Valerie”. Daarom voelt het meer als een bonus-cd bij de bekende deluxe edities van Winehouse albums dan als een volwaardig werk. Toch is het interessant om te horen hoe anders “Tears Dry” en “Wake Up Alone” klonken als demo.

“Will You Still Love Me Tomorrow” en “The Girl From Ipanema” zijn ook juweeltjes die doen beseffen wat een talent Winehouse was. Haar stem schittert in volle glorie op deze covers, net als op “Body And Soul”. Dit duet met Tony Bennett is haar laatste opname. De versie van Donny Hathaway’s “A Song For You” is minder. Het klinkt alsof Winehouse er niet helemaal bij was in de studio.

Eigenlijk is Lioness: Hidden Treasures net als Amy’s leven: een prettig zooitje dat kort duurt. Twaalf liedjes lang worden we herinnerd aan haar unieke talent. En daarom is het een postuum album dat het aanschaffen best waard is.